Bir iki üç dört...
Niye bu kadar çok yüze gerek duyuyoruz kimse bizi olduğumuz gibi kabul edecek yüreğe sahip değil mi...Niye ailemize karşı farklı, arkadaşlarımız arasında farklı, sevgiliye karşı farklı davranıyoruz.
Buna ihtiyacımız var mı gerçekten, bunca maskeye ihtiyacımız var mı? Hangisi olmayı daha çok seviyoruz, kimin yanında kendimize daha gerçekçi geliyoruz?
Hangisi gerçek bu maskelerin diye sordum kendi kendime ancak biliyorum ki tüm bu maskeler biziz aslında.Bu kadar çok maske insana hiç güven vermiyor değil mi...Bir de şu var tabi hangisini nerede takacağımızıı bilmek çok önemli insanları kırabiliriz, onları hayal kırıklığına uğratabiliriz...Bana göre biz maske değiştirdiğimizi fark etmesek de bir dostun yanında hissedilen rahatlık bir sevgilinin ya da ailenin yanında hissedilen rahatlıktan farklıdır.Derecelendirme yapmıyorum buradaki rahatlıktan kastım kendin olmanla alakalıdır, ne kadar kendinsen o kadar rahatsındır...
Fark ettim de biz insanlar baya bildiğin nabza göre şerbet veriyoruz arkadaş.Hayatımızdan çekip gitme ihtimali olanlara karşı daha yumuşak davranırken diğerlerini her kafamız bozuk olduğunda rahatça kırıp dökebiliyoruz.
O zaman ben çok korkarım insanlara güvenmekten, her zaman hayal kırıklığı yaşayabilme ihtimalinden...
Bu kadar çok maskesi olan varlıklara nasıl güvenebiliyoruz her gün her saat her dakika, şaşıyorum ya da onlar bana nasıl güvenebiliyor gözleri kapalı arkaları dönük anlayamıyorum! ...
Hepimiz insanız sonuçta öyle değil mi!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder